۱۳۸۹ فروردین ۳۱, سه‌شنبه

خانمها دیگر از طرح امنیت اجتماعی نترسید چون همه با هم هستیم

چقدر پیش امد که در تنهایی اشک ریختیم از کتک خوردن به دست مامورین وفیلم شدن درخیابانها برای حجاب؟
خیلی ها یادشان هست. خیلی ها مثل من !!
جیغ می کشیدیم و التماس می کردیم شاید یکی از تماشاچیها از تراژدی خسته شود و قدم پیش بگذارد و ما را که مثل بره برزمین کشیده می شدیم ازدست سربازهای گاهی بوگندو کم سنّ و سال یا هیولاهای مزدور بیرون بکشند.
نمایش تلخی که بازیگرانش به اجبار زنان و دختران گاهی‌ خوش پوش و گاهی‌ فقط مرتب بودند.
مزدورانی که اسلحه شان باتومی ساده بود اما مردم ابولهول وار خیره می شدند و ماخونین ومالین دلقک دوربین ۱یا ۲مگاپیکسلی  موبایل ها می شدیم .
ان صحنه ها هم سینمای بلوتوثی دست بدست شده که کل ایران رابرای چندروز  سرگرمی اغنا می کرد.
و اگر کسی خوش شانس می بود فیلمبردارش فیلم را به شبکه های خبری بیرون می فرستاد و همه اشناها می دیدند که او داشته توسط پلیس ارشاد می شده و شاید مجری اخ می گفت و اه می کشید و برای ازادی بانوان با لیاقت ایرانی دعا میکرد و شاید پدری و برادری هم می دید و تصور می کرد ناموسش به باد رفته و بازیگری که به زور وارد بازی شده بود بخت برگشته کتکی هم از ان سمت می خورد.
ولی من  برای امسال امیدوارم و همه چیز را روشن می بینم.
راستش رابخواهید دعا هم می کنم این داستان را زودتر شروع کنند تا ببینند دیگر نمی توانند حتا با اسلحه بانویی را برای زیباییش به خفت بکشند.
مردم دیگر نمی ایستند نگاه کنند تا هر بی سروپایی به زنان به خاطر دانشی که در زیباشناسی دارند توهین کند.

۱۳۸۹ فروردین ۳۰, دوشنبه

کوه استقامتی که دلش برای کوه و دشت تنگ شده( به امید آزادی اش احمد زیدآبادی)



در آخرین خبری که از تو شنیدم گفته بودی دلت برای کوه و دشت تنگ شده.
کدام کوه و دشت را می گویی قهرمان؟
کاش میشد تو را فقط احمد زیدابادی خطاب کرد.نهایتن فقط دکتر.نمیشود ولی.
کاش دکتر احمد زیدابادی باقی می ماندی!
ولی تو کوره راه سخت و خونین و پر درد قهرمانی را پیموده ای.
ای کاش آسان تر دنبالش رفته بودی ..دنبال قهرمان شدن.
مثل خیلیها که خودشان را فرهنگی و همراه و رفیق و هم رزم تو می دانند.
اینجا تو خارجه به آزادی خواهی سوای دین توهین میکنند.دروغ می گویند.
مثل آنها از خودت قهرمان می ساختی و تو بی بی سی و صدای آمریکا از دین دفاع می کردی.
یا جوک میگفتی و برای بعضیها می شدی قهرمان روشن فکر و قسم ات هم راست بود
دو سه ماه زندان رفته بودی.
کاش قهرمان نمی شدی و سایه ات رو سر مهدیه بانو که یک پا قهرمان شده می ماند.
کاش قلب و روحت دشتی از شرف نبود و شرفت از تو کوهی از استقامت نمی ساخت.
همینطوری مرد معمولی و مهربانی باقی می ماندی که شبها کودکانش را
به دوش می کشد و می رقصند و می خندند.
ای کاش قهرمانی در خونت نبود و می توانستی یکی دوکلمه ناحق به مصلحت بگویی و بدانی مردم تو را
می بخشند و از حرمتت کم نمی شود و وثیقه های میلیونی و لعنتی راه نجاتت می شدند.
خون تو اما رنگین است.همه قهرمانها خونشان رنگین است و زیر بار دروغ و مصلحت نمی روند.
از همه قهرمانها قهرمان تری.
مرد سیاست نیستی ولی از همه سیاستمداران بیشتر از تو می ترسند.
چون قهرمان فهم مایی.تویی که به ما می آموزی راه و بیراه کدام است.
دلت برای کدام کوه تنگ شده قهرمان؟
اگر از احوالات دماوند و دنا بپرسی باید بگویم که از وقتی آوازه تو در شهر پیچیده سر به زیرند.
دلت برای کدام دشت تنگ شده؟
دشت لاله های واژگون چهارمحال را بگویی که همه از وقتی تو در بندی پژمرده اند.
کوه شرف و استقامت ما سبزترین دشت ما تویی قهرمان و دلمان برایت تنگ شده.







۱۳۸۹ فروردین ۲۸, شنبه

دلم برای همه ی خودمان می سوزد

اول داشتم به نسل خودم فکر میکردم.بچه هایی که تو انقلاب امدند و اوایل دهه شصت.
به مایی که شیرخواره بودیم مادرمان از خبر شهادت عزیزانش در جبهه شیرش خشک میشد
 شیرخشک قحطیش امده بود و ما با اب قند و نان له شده تو ابگوشت و بیسکوییت مادر که از زمان شاه تو بازار مانده بود و اینها بزرگ شدیم.داشتم همش به خودمان فکر میکردم که وقتی می رفتیم کلاس اول زیر مقنعه کلاه سرمان بود
وقتی تو کلاس بی حواس درش می اوردیم سروکارمان به خانم مدیر بود؛ سیم جیم می شدیم که ایا بابا نماز میخواند؟مامان چادری است یا مانتویی؟خواهر بزرگه لاک ناخن میزند؟برادرت پای ویدیو می نشیند؟اخرش هم وقتی از ترس خودمان را خیس میکردیم دستمان را می گذاشتند تو دست زمخت بابای مدرسه می فرستادنمان خانه و انجا هم تنبیه می شدیم.بعد دلم برای امثال برادر کوچکم دهه پنجاهیها هم سوخت که معلم ورزش تنبیهشان میکرد از نداشتن کتانی و بابا تنبیهشان میکردکه چرا بهانه میگیری مگر همین کفش برادر بزرگه چه عیبی دارد؟با بچه ها که میرفتند فوتبال همه شان پا پتی رو خاک می دویدند و گاهی برای او که کتانی پاش بود احترام بیشتری قائل بودند ;حتما وضعشان خوب است که کتانی دارد.قابل احترام است.دلم برایشان سوخت هیچ کس به انها و نوجوانیشان فکر نکرد .همه فقط به جنگ و شیرخشک و کوپن فکر میکردند.خیلی از پدرها دنبال پسرهای ۱۸و۱۹ ساله بودند که قهر کرده بودند بروند جبهه و خیلی مادرها داشتند برنج و کمپوت و خرما کیسه میکردند برای خط مقدم و بچه های ۱۳و۱۴ ساله بی توجه و بیکس و کار مانده بودند دور هم به خیالپردازی و سیگار تو رگ زدن و درس تعصب به هم یاد دادن همینطوری امدند بالا مثل چنار بی میوه. اکثرشان بی تحصیلات .همینطوری ذهنم به دهه  چهل هم رفت.
دلم برای امثال عمو یم سوخت که اوایل جنگ  ۱۷ ساله به مرحوم پدرم که ارتشی بود و از جبهه منع و به مدرسه تشویقش میکرد گفت:تو برنج امریکایی خورده ای و بی غیرت شده ای باید برای حفظ اسلام و ایران اسلامی تا شهادت رفت... و رفت و دو هفته بعد نیمی از جنازه اش را برگرداندند هم سنگر ۱۴ ساله اش او را اشتباهی تو تاریکی  به رگبار بسته بود.
برادر بزرگم هم از این نسل بود..ادمهایی که تو مدرسه صداشون میکردند پروفسور .دبیرستان را با معدل بیست شروع کرده بود و حالا مانده تو منگنه نظام و خانواده و رشد فکری فردیشان.
بروم جبهه؟نروم؟همین تئاتری که دوست دارم را ادامه بدهم یا به قول بابا برم دنبال کار و یک لقمه نان؟
مجله ماشین و دانستنیها خریدن بلاخره خوب است یا بد؟تا پیش از شهادت عمو که بابا میگفت خوب است!!
حالا چه شده که بد شده و من از قول بابا یک حیف نان هستم؟زن بگیرم؟چرا اینها فکر میکنند باید زن بگیرم؟
راستی از کی دیگر مدرسه نمیروم؟عجب!!چی شد که تئاتر رو رها کردم؟ای بابا این دختر عمه کی شد زن من؟
اهان!! بابا اعصابش از شهادت عمو خرد بود و من تو فکر هم بازی هایم و عمو که تو جبهه بودند از مدرسه ماندم و گیج بودم و بابا برای نجاتم برایم زن گرفت!!!
دلم برای خواهرم بیشتر می سوزد.از همان نسل است.دختری که با عزت تو زمان شاه مدرسه رفته بود و بابا رو تخم چشم نوجوانش کرده بود و حالا تو انقلاب و جنگ و حجاب  همه ازش می خواستند با وقار باشد.
دختر که نباید تو جمع بخندد.دختر که نباید شب خونه عمه و دایی بماند.دختر رو چه به فیلم شعله نگاه کردن.دختر که نوار هایده و حمیرا گوش نمیکند.دختر که عاشق نمیشود.حالا او زنی است که دخترهای زیبایش عزیزتزینهای جانم را به نماز مجبور میکند و کامپیوتر خانه را کارتون کرده بسته مبادا به قول شوهر بسیجی اش  به راه بد کشیده شوند؟!
دلم برای مثلن خوش شانسهای ان دهه هم میسوزد.شوهرم هنوز که هنوز است برای دانشگاه که از انقلاب فرهنگی تعطیل شد اه میکشد.ادمهایی که چندسال تعطیلی دانشگاه سبب شد سر از بازار کار یا هنر دربیاورند و چندسال بعد هم به جرم اینکه تو دم و دستگاه نظام نیستند اواره دنیا بشوند و از نو تو ۲۵ سالگی و ۳۰ سالگی متولد شوند و شروع کنند به مشق زبان خارجی کردن.به خفت کشیدن تو جمع خارجیها.به جرم کله سیاه بودن گوشه گیرشدن... و وقتی به بدبختی تو جامعه انها حل می شوند از هموطن بی مهری دیدن به جرم اصالت از دست دادن!!!
عجب بازار مکاره ای که اینها توش گیر کردند.
مغزم از این سه نسل مشوش است به یاد بچه های دهه هفتاد میوفتم.
انها دو دسته اند.یا به شدت فهمیده اند.یا به شدت کودن و خواب.نمی دانم کدامشان بیشتر هستند فقط میدانم که دلم برای انها هم خیلی میسوزد.هم فهمیده ها که میان نادانها گیر کرده اند.هم برای کودنها که در نادانی خودشان غرق هستند و شاید ۲۰سال دیگر پشیمان باشند.
از خودمان چه بگویم؟شیرخشک و مدرسه هیچش بود.
نیازی به گفتن من ندارید.
دلم برای همه خودمان میسوزد.



۱۳۸۹ فروردین ۲۷, جمعه

نحس ترین فیلمهای تاریخ سینما

فیلم فاتح  1956 the conqueror
 90 نفر از 220 نفر عوامل فیلم که  نزدیک Utah خارج از استودیو کار می‌کردند مبتلا به سرطان شدند. تا پیش از سال 1980
76 نفرشان فوت کردند. از جمله: سوزان‌ هایوارد
جان وین
 آگنس مورهد و دیک پاول کارگردان فیلم.
هیچ کس با اطمینان نمیگوید اما خیلیها سرطان‌ها را ناشی از اشعه رادیو اکتیو بمب اتمی ‌آمریکایی می‌دانند که نزدیکی نوادا آزمایش می‌شد.
...........................

مرکز شهر، 1983

Twilight Zone

هنگام فیلمبرداری بخشی از فیلم «مرکز شهر» به تهیه کنندگی «استیون اسپیلبرگ» در سال 1983 یک هلی کوپتر سر سه بازیگر را از تنشان جدا کرد.ویک ماروو و دو بازیگر خردسال میکا دین لی (7 ساله) و رین شین- یی چن(6 ساله) .
آنها در این حادثه که به خاطر استفاده از هلی‌کوپتر در فیلم به وجود آمده بود جانشان را از دست دادند.
در عملیات فیلم سازی هلی کوپتر در ارتفاع 8 متری پرواز می‌کرد و آنقدر به سطح زمین نزدیک بود که امکان دور شدن از انفجارهای نمایشی فیلم وجود نداشت.
موج انفجار باعث جدا شدن پره‌های هلی‌کوپتر شد به دو بازیگر «مارو» و «لی» اصابت کرد و سرشان را از بدنشان جدا کرد.
 بدن «چن» هم در اثر سقوط هواپیما کامل از هم پاشیده شد.
این حادثه منجر به اقدامات قانونی و حقوقی بین سازندگان فیلم شد که نزدیک به یک دهه طول کشید و قوانین مربوط به بازی کودکان در فیلمها هنگام شب و در صحنه‌های خاص با اثرات سنگین و مخرب را تغییر داد. 
این حادثه همچنین باعث پایان یافتن دوستی لندیز کارگردان و اسپیلبرگ تهیه کننده شد.
پیش از این نیز اسپیلبرگ به خاطر اینکه این کارگردان قوانین خیلی زیادی مثل استفاده از مهمات قابل انفجار در فیلمها را زیر پا گذاشته بود با او مشکل داشت.
..................
(The Crow) کلاغ ۱۹۹۴ 
در یکی از صحنه‌های فیلم کلاغ، به براندون لی –پسر بروس لی- شلیک شد و او بلافاصله فوت کرد.
صحنه فیلم درباره آتش گرفتن مکانی پر از باروت (اما بدون گلوله) و مربوط به بازی نقش براندون می‌شد چگونگی این حادثه برای گروه تکنسین سلاح‌های گرم فیلم ناشناخته ماند.
 یک گلوله از قبل در تفنگ جا داده شده بود و باعث شد لی از ناحیه شکم صدمه ببیند.
اما این تنها حادثه فیلم نبود؛قبل از مرگ لی عوامل فیلم با حوادث زیادی درگیر بودند. روز اول فیلمبرداری یک نجار در حالیکه باید با سیم‌های برق قوی ولتاژ بالا تماس برقرار می‌کرد دچار برق گرفتگی شده  و سوختگی‌های جدی دید.
همچنین طوفانهای سنگین باعث شد دستگاه‌های پیشرفته خراب شده و کار به تاخیر بیفتد. بعدها وقتی یک کارشناس موضوع را بررسی کرد یک گلوله داخل یکی از تفنگها پیدا کرد! 
همچنین یک کارگر به خاطر فرورفتن پیچ گوشتی در دستش صدمه دید. 
بعد از مرگ لی، چاد استاهلسکی، بدل کار صحنه‌های خطرناک در بعضی از صحنه‌ها جایگزین لی شد تا فیلم به پایان برسد. و در نهایت از جلوه‌های خاصی برای انداختن چهره لی بر روی چهره بدلکار به شکل دیجیتالی استفاده شد.
بنابراین برخی از صحنه‌های اصلی فیلم بعد از مرگ لی منشا بسیاری از جنجالها بود.
براندو لی در کنار پدرش دفن شد.
..................................
فیلم تاپ گان top gun یکی از فیلمهای مشهور تام کروز در سال ۱۹۸۶
 آرت اسکول یک خلبان مشهور متخصص عملیات آکروباتی قبول کرده بود کار فیلمبرداری را در حین پرواز از داخل هواپیما انجام دهد 
اسکول در حین پرواز گزارش کرد که هواپیما با مشکل مواجه شده و او قادر نبود که آن را رفع کند. بنابراین در 16 سپتامبر 1986 در اقیانوس اطلس و دورتر از ساحل جنوبی کالیفرنیا سقوط کرد. همانطور که دلیل اصلی این سقوط ناشناخته باقی ماند، جسد اسکال و هواپیمای او نیز هیچ وقت پیدا نشد.
................................
و خیلی اتفاقها و حادثه ها و مرگها و زخمهای ناگوار دیگر که شاید باز هم براتون پیدا کنم و بنویسم.

حدس میزنید این عکس از کجاست

.........
............


آنتن فرستنده تلویزیون خیابان گاندی در عکس دیده می شود. 
 پیکان در سمت راست تاج در وسط میدان جایزه بلیط بخت آزمائی است 
اما هنوز فولکس واگن ماشین اصلی است
اینجا خیابان ولیعصر دهه ۴۰ 

۱۳۸۹ فروردین ۲۶, پنجشنبه

سؤالی که در جهان بی‌ جواب است

از مردم دنيا سوالي پرسيده شد و نتيجه آن جالب بود
سؤال :

 نظر خودتان را راجع به راه حل كمبود غذا در ساير كشورها صادقانه بيان كنيد؟
 كسي جوابي نداد


چون در آفريقا كسي نمي دانست 'غذا' يعني چه؟
در آسيا كسي نمي دانست 'نظر' يعني چه؟
در اروپاي شرقي كسي نمي دانست 'صادقانه' يعني چه؟
در اروپاي غربي كسي نمي دانست 'كمبود' يعني چه؟
و در آمريكا كسي نمي دانست 'ساير كشورها' يعني چه؟

۱۳۸۹ فروردین ۲۵, چهارشنبه

خود را از محدودیت‌های ذهنی‌ که سانسور،خفقان و تحمیل افکار به شما وارد کرده رها کنید.


کک ها حيوانات کوچک جالبي هستند آنها گاز می گيرند و خيلي خوب می پرند آنها به نسبت قدشان 


قهرمان پرش ارتفاع هستند .


اگر يک کک را در ظرفی قرار دهيم از آن بيرون می پرد . پس از مدتي روی ظرف را سرپوش مي گذاريم 


تا ببينيم چه اتفاقی رخ مي دهد .

 کک می پرد و سرش به در ظرف می خورد و  پايين می افتد . دوباره می پرد و همان اتفاق مي افتد! 


اين کار مدتی تکرار میکند .
سر انجام در ظرف را بر می داريم و کک دوباره می پرد ولی فقط تا همان ارتفاع!

سرپوش برداشته شده و محدوديت فيزيکي رفع شده است ولی کک فکر می کند اين محدوديت همچنان 


ادامه دارد!


فيلها را مي توان با محدوديت ذهني کنترل کرد . 


پاي فيلهای سيرک را در مواقعي که نمايش نمي دهند می بندند . 


بچه فيلها را با طنابهای بلند و فيلهای بزرگ را با طنابهای کوتاه..

 به نظر مي آيد که بايد بر عکس باشد زيرا فيلهایپرقدرت به سادگی می توانند ميخ طنابها را از 


زمين بيرون بکشند ولی اين کار را نمي کنند !
 
علت اين است که آنها در بچگی طنابهای بلند را کشيده اند و سعی کرده اند خود را خلاص کنند و 


سرانجام روزی تسليم شده دست از اين کار کشيده اند!


از آن پس آنها تا انتهای طناب می روند و مي ايستند آنها اين محدوديت را پذيرفته اند.

دکتر ادن رايل يک فيلم آموزشی در مورد محدوديتهای تحميلي تهيه کرده است .


 نام اين فيلم "می توانيد بر خود غلبهکنيد " است 

در اين فيلم يک نوع دلفين در تانک بزرگي از آب قرار مي گيرد

 نوعي ماهی که غذای مورد علاقه دلفين است نيز در تانک ريخته مي شود .

 دلفين به سرعت ماهيها را مي خورد . دلفين که گرسنه مي شود تعدادي ماهي ديگر داخل تانک قرار 


ميگيرند ولي اين بار در ظروف شيشه اي دلفين به سمت آنها مي آيد

 ولي هر بار پس از برخورد با محافظ شيشه اي به عقب رانده مي شود

 پس از مدتي دلفين از حمله دست مي کشد و وجود ماهيها را نديده مي گيرد .

محافظ شيشه اي برداشته مي شود و ماهيها در داخل تانک به حرکت در مي آيند


 آيا مي دانيد چه اتفاقي مي افتد ؟ دلفين از گرسنگي مي ميرد غذاي مورد علاقه او در اطرافش فراوان 


است ولي محدوديتي که دلفين پذيرفته است او را از گرسنگي مي کشد .

از آنجا که نحوه ی عملکرد مغز جانوران از این نظر بسیار شبیه به انسان است می توانيم از اين 


آزمايشات بفهمیم که ما هم محدوديت هايی را می پذيريم که واقعی نيستند. 

به ما می گويند يا ما به خود می گوييم نمي توان فلان کار را انجام داد و اين برای ما يک واقعيت


 می شود محدوديتهای ذهنی به محدوديتهای واقعی تبديل می شوند و به همان محکمی! 

باید این سوال مهم را از خود بپرسیم که چه مقدار از آنچه ما واقعيت می پنداريم،


 واقعيت نيست بلکه پذيرش ماست؟!"
 

۱۳۸۹ فروردین ۲۲, یکشنبه

جهان قشقایی زود رفت

دیار ما شیراز قهرمان و  هنرمند و شاعر زیاد دارد.
ولی‌ جهان یکی‌ از استثنایی‌ هاست.نمیگویم بود چون صدا نمیمیرد.
دچار درد دست و بعد حالت تهوع میشود.و چند لحظه بعد که اورژانس می‌رسد میگویند به خواب ابدی رفته است.
 به همین سادگی‌..مرگ به همه ما همینقدر نزدیک است..
احمد و جهان رفیق بودند آنقدر که وقتی‌ احمد از آمریکا خارج میشد جهان زحمت کشید و او را به فرودگاه رساند.
احمد میگوید میان راه از من پرسید احمد میری ترکیه! پول زیاد همراهت نباشه.
وقتی‌ احمد میگه چقدر!! جهان میگه وای وای خیلیه..بده من بریزم حسابت.
فردا وقتی‌ در ترکیه حساب را چک کردیم پول در حساب بود.
و ما از سرعت عمل و مهربانی و مسئولیت پذیری ایشون تعجب کردیم.
او همیشه قابل اعتماد‌ترین ایرانیها بود.
ایشون یکی‌ از کنسرتهاش رو با فیلمبرداری کوجی زادوری داده بود به احمد که موزیک ویدئو ازش درست کنه میتونید از این لینک این ویدئو‌ها و صدا و آهنگ‌ های قشنگ و به یاد ماندنی رو ببینید.
خوشا به حال آنهایی که زودتر می‌‌روند.
 نامی‌ هستند و آبرو دار .
و وجدانی آسوده دارند.
روحش پر از رحمت الهی.


۱۳۸۹ فروردین ۲۰, جمعه

آنهایی که رفته اند احساس تنهایی می کنند. آنهایی که مانده اند هم احساس تنهایی می کنند

( این مطلب سال گذشته با ایمیل برای من اومد شما هم شاید خونده باشید)


آنهایی که (از ایران) رفته اند هر روز ایمیلشان را در حسرت نامه از آن هایی که مانده اند باز می کنند و از اینکه هیچ نامه ای ندارند کلافه می شوند.
آنهایی که  (در ایران )  مانده اند  هر روز…نه…یکروز در میان ایمیلشان را چک می کنند و از اینکه نامه ای از انهایی که رفته اند ندارند کفرشان در میاید‎.
آنهایی که رفته اند منتظرند آنهایی که مانده اند برایشان نامه بنویسند. فکر می کنند که حالا که ازجریان زندگی آنهایی که مانده اند خارج شده اند انها باید  تصمیم بگیرند که هنوز می خواهند به دوستیشان از دور ادامه بدهند یا نه‎.
آنهایی که مانده اند منتظرند که انهایی که رفته اند برایشان نامه بنویسند .فکر می کنند شاید انهایی که رفته اند مدل زندگیشان را عوض کرده باشند و دیگر دوست نداشته باشند با آنهایی که مانده اند معاشرت کنند‎.
 آنهایی که رفته اند همانطور که دارند یک غذای سر دستی درست می کنند تا تنهایی بخورند فکر می کنند آنهایی که مانده اند الان دارند دور هم قورمه سبزی با برنج زعفرانی می خورند و جمعشان جمع است و می گویند و می خندند‎.
آنهایی که مانده اند همان طور که دارند یک غذای سر دستی درست می کنند فکر می کنند آنهایی که رفته اند الان دارند با دوستان جدیدشان گل می گویند و گل می شنوند و از ان غذاهایی می خورند که توی کتاب های آش پزی عکسش هست‎.
آنهایی که رفته اند فکر می کنند آنهایی که مانده اند همه اش با هم بیرونند. کافی شاپ  می روند .خرید می روند…با هم کیف دنیا را می کنند و آنها را که ان گوشه دنیا تک افتاده اند فراموش کرده اند‎.
آنهایی که مانده اند فکر می کنند آنهایی که رفته اند همه اش بار و دیسکو می روند و خیلی بهشان خوش می گذرد و آنها را که توی این جهنم گیر افتاده اند فراموش کرده اند‎.
آنهایی که رفته اند می فهمند که هیچ کدام از ان مشروب ها باب طبعشان نیست و دلشان می خواهد یک چای دم کرده حسابی بخورند‎.
آنهایی که مانده اند دلشان می خواهد بروند یکبار هم که شده بروند یک مغازه ای که از سر تا تهش مشروب باشد که بتوانند هر چیزی را می خواهند انتخاب کنند‎.
آنهایی که رفته اند همانطور که توی صف اداره  پلیس برای کارت اقامتشان ایستاده اند و می بینند که  پلیس با باتوم خارجی ها را هل می دهد فکر می کنند که آن جهنمی که تویش بودند  حد اقل کشور خودشان بود.

آنهایی که مانده اند همانطور که گشت ارشاد با باتوم دختر ها را سوار ماشین می کنند فکر می کنند که آنهایی که رفته اند الان مثل آدم های محترم می روند به یک اداره مرتب و کارت اقامتشان را تحویل می گیرند‎.

آنهایی که مانده اند فکر می کنند آنهایی که رفته اند حق ندارند هیچ اظهار نظری در هیچ موردی بکنند چون دارند انور حال می کنند و فورا یک قلم برمی دارند و اسم انوری ها را خط می زنند‎.

آنهایی که رفته اند هی با شوق بیانیه ها را امضا می کنند و می خواهند خودشان را به  جریان سیاسی کشوری که تویش نیستند بچسبانند‎.
آن هایی که مانده اند  در حسرت بی بی سی بی سانسور کلافه می شوند‎.
آنهایی که رفته اند هیچ سایت خبری را نمی خوانند.ربطی بهشان ندارد خبر کشور هایی که تویش هستند‎…

آنهایی که مانده اند می خواهند بروند.
آنهایی که رفته اند می خواهند بر گردند‎.
آنهایی که مانده اند از آن طرف مدینه فاضله می سازند‎.
آنهایی که رفته اند  به کشورشان با حسرت فکر می کنند‎.
اما هم آنهایی که رفته اند و هم آنهایی که مانده اند در یک چیز مشترکند‎…
آنهایی که رفته اند احساس تنهایی می کنند. آنهایی که مانده اند هم احساس تنهایی می کنند