شعری از دکتر مصطفی بادکوبه ای

وقتی تو می گویی وطن من خاک بر سر می کنم
 گویی شکست شیر را از موش باور میکنم
 وقتی تو میگویی وطن بر خویش می لرزد قلم
من نیز رقص مرگ را با او به دفتر می کنم
وقتی تو می گویی وطن یکباره خشکم می زند
 وان دیده ی مبهوت را با خون دل تَر می کنم
 بی کوروش و بی تهمتن با ما چه گویی از وطن
با تخت جمشید کهن من عمر را سر می کنم
 وقتی تومی گویی وطن بوی فلسطین می دهی
 من کی نژاد عشق با تازی برابر می کنم
 وقتی تو می گویی وطن از چفیه ات خون می چکد
 من یاد قتل نفس با الله و اکبر میکنم
 وقتی تو میگویی وطن شهنامه پرپر می شود
من گریه بر فردوسی آن پیر دلاور میکنم
 بی نام زرتشت مَهین ایران و ایرانی مبین
 من جان فدای آن یکتا پیمبر می کنم
خون اوستا در رگ فرهنگ ایران می دود
من آیه های عشق را مستانه از بر می کنم
 وقتی تو می گویی وطن خون است و خشم وخودکشی
 من یادی از حمام خون در تَلِ زَعتَر* میکنم
ایران تو یعنی لباس تیره عباسیان
 من رخت روشن بر تن گلگون کشور می کنم
 ایران تو با یاد دین، زن را به زندان می کشد
 من تاج را تقدیم آن بانوی برتر می کنم
 ایران تو شهر قصاص و سنگسار و دارهاست
من کیش مهر و عفو را تقدیم داور میکنم
 تاریخ ایران تو را شمشیر تازی می ستود
من با عدالتخواهیم یادی ز حیدر میکنم
ایران تو می ترسد از بانگ نوایِ نای و نی
من با سرود عاشقی آن را معطر میکنم
 وقتی تو میگویی وطن یعنی دیار یار و غم

من کی گل"امید"را نشکفته پر پر میکنم